Mijn man kreeg een herseninfarct, mijn hoogsensitiviteit redde zijn leven.
Mijn man kreeg een herseninfarct… en mijn hoogsensitiviteit redde zijn leven.
6 november 2016 

Mijn man kreeg een herseninfarct… en mijn hoogsensitiviteit redde zijn leven.

Zaterdag 6 augustus 2016

 

Het is 8.30 uur. Ik word wakker op een tijdstip dat ik nog niet wakker hoor te zijn, Bert slaapt nog. Normaal gesproken zou ik stilletjes blijven liggen tot hij ook wakker is maar dit keer voel ik me onrustig en ga ik er toch uit. Ik loop om het bed heen, kijk naar Bert en ga naar het toilet.

 

Als ik terug kom, blijf ik in de deuropening staan zonder dat ik weet waarom.

 

Iets voelt er niet in orde, ik krijg een naar gevoel, ik voel mijn spieren opspannen…. Ik haal een keer bewust diep en rustig adem. Weer kijk ik naar Bert, langer dit keer. En alhoewel hij gewoon ligt te slapen, loop ik toch naar hem toe, ik buig me over hem heen.

 

Plots slaakt hij een diepe zucht, kreunt hij en beweegt hij zich heel raar en ongecontroleerd….

 

Snel check ik in mijn gevoel of het weer zijn evenwichtsorgaan is, dat eerder dit jaar hevig opspeelde, ook tijdens zijn slaap. En alhoewel het er in grote lijnen hetzelfde uitziet, voel ik toch direct dat het dit keer anders is.

Nog voor ik iets tegen Bert gezegd heb, pak ik de telefoon en bel 112. Ik wissel een paar woorden met de telefoniste, ik stel Bert wat vragen, ik voel dat we contact hebben maar dat hij niet in staat is om fysiek te reageren. Binnen een paar tellen zegt de telefoniste dat ik snel de voordeur open moet gaan zetten voor de ambulancemedewerkers.

Ik zet de poort op de oprit open, haal de honden uit de slaapkamer en dan hoor ik de ambulance al met gillende sirenes aankomen. “Hoe kunnen die nou zo snel hier zijn, in dit afgelegen gebied??” Maar goed ze zijn er, godzijdank.

 

We komen bij Bert, zij proberen contact met hem te krijgen. Ik voel dat ie energetisch heel sterk op mij reageert en op zielsniveau met me communiceert maar dat ie nog steeds niet fysiek kan communiceren. Het feit dat ik zo duidelijk met hem kan communiceren, geeft me vertrouwen.

Maar…. terwijl ze de stickers op zijn borst plakken om een ECG te maken, zie ik hem in een paar seconden tijd wit worden…. en blauw tegelijk, net een lijk wat uit het water wordt gehaald….  Het is alsof er een schaduw over hem heen valt, van zijn hoofd naar zijn tenen….

 

“Sodeju, daar gaat ie!!” is wat door me heen gaat. Ik besef dat zijn lichaam sterft. In dezelfde seconde zie ik met mijn geestesoog een zwarte panter die een enorme sprong maakt. Tegelijkertijd voel ik dat ik Bert zijn ziel ‘bespring’ en hem vastgrijp.

 

Ik ken dat gevoel van het verleden, het is al meerdere keren voorgekomen dat ik op die manier een van mijn paarden van de dood heb gered. Het is zo’n oergevoel…. Ik kan er niet de juiste aardse bewoordingen voor vinden. Het komt voort uit mijn sjamanistische vermogens, het voelt heel puur en rauw en ongelooflijk intens. En altijd maakt zwarte panter in die situaties zo’n enorme sprong, alsof ie een prooi bespringt.

 

Vanuit die eerdere ervaringen weet ik ook dat het dan niet ‘Bert zijn tijd’ is om te gaan maar dat geeft geen garanties op overleven. Als het wel zijn tijd zou zijn, dan zou ik hem helpen om te gaan. Maar dat is het duidelijk niet. Hij hoort nog hier te blijven!

 

De ambulancemedewerkers trekken Bert overeind. Zijn rechterkant is helemaal verlamd. “Een CVA! (beroerte)” roept een van de medewerkers. Bert wordt onmiddellijk op de brancard gelegd (gesleurd) en naar buiten gereden.

 

Enkele tellen later scheurt de ambulance met gillende sirenes de oprit af en de straat uit. Ik hoor die sirene nog zo ontzettend lang, heel het dorp uit. Die sirene van de ambulance die nu met mijn lief verdwijnt. Het lijkt wel een slechte film…

 

Ik blijf achter op de oprit, in mijn slaapshirtje, helemaal alleen. Kalm en krachtig op het ene level maar ook ontredderd op het andere level. Ik weet dat ik de ziel van mijn zielenmaatje ‘aard’ en bewaak, dat voel ik tot in iedere cel en tot in alle lagen van mijn bewustzijn. Mijn lief, mijn rots in de branding, is in gevaar. Maar ik heb hem vast!

 

Ik probeer mijn ouders te bereiken die aan de andere kant van het land wonen. Ik moet tot vijf keer toe bellen voor ik iemand te pakken krijg. Die secondes lijken wel uren… en dan raak ik even helemaal in paniek. Mijn moeder neemt op en ik breek, ik kan bijna niet aan lucht komen en ik kan niet uit mijn woorden komen. Ze verzekert me dat ze eraan komen en mijn vader belt me ook nog terug om me tot kalmte te manen, dat helpt.

 

Terwijl een lieve dorpsgenote onderweg is om mij naar het ziekenhuis te brengen, kleed ik me aan en verzorg ik in een sneltreinvaart mijn paarden en honden. Ik weet dat ik niet binnen een paar uur terug thuis zal zijn. Met iedere stap die ik zet, met iedere ademhaling die ik inmiddels weer heel bewust neem, groeit mijn kracht.

 

Ik voel dat Bert bij me is en ook bij me wil blijven. Ik ben bij hem en hij is bij mij.

 

Als ik in het ziekenhuis van Emmen aankom, vertelt een hele bezorgde arts me dat er een MRI is gemaakt en dat duidelijk is geworden dat er een groot bloedstolsel naar de hersenen is geschoten: Bert heeft een zwaar herseninfarct en het is niet zeker of hij het gaat overleven. Er is inmiddels een grote dosis bloedverdunners is toegediend maar dat heeft niet voldoende geholpen en Bert moet daarom met spoed naar het universitair ziekenhuis in Groningen. Er staat daar al een team klaar voor de volgende ingreep.

(Bert heeft me later verteld dat ie tijdens de MRI een Bijna Dood Ervaring heeft gehad. En de neuroloog heeft later de beelden van de MRI laten zien met wat hij noemde de ‘worst case scenario’: al vanaf de hals een complete blokkade in de bloedtoevoer naar de gehele linker hersenhelft.)

 

Ik ga mee in de ambulance. We zijn inmiddels drie maanden verder maar nog steeds als ik gillende sirenes hoor, lopen de rillingen over mijn rug.

 

In Groningen aangekomen wordt Bert direct door een hele groep verpleegkundigen/artsen/specialisten ‘besprongen’, allemaal mensen in schorten, met mutsjes en kapjes…. Ik krijg tekst en uitleg over de ingreep die gaat plaats vinden.

 

Men is vol verwondering over het feit dat ik zo kalm en helder ben… ik begrijp dat zij niet weten dat ik Bert zijn ziel bij me draag… al mijn voelsprieten staan in de turbostand, in mijn hogere-bewustzijn-stand. Ik spreek al mijn hoogsensitieve krachten aan, ik laat me steunen door alle gidsen, engelen en andere spirithelpers. Mijn energiesysteem loopt helemaal over van lichtkracht, richting Bert.

 

In no time wordt Bert weg gereden, naar de operatiekamer, ik kijk hem na. En dan valt ineens alle hectiek weg, wordt opnieuw alles doodstil en sta je daar weer in je eentje. Weer even dat ‘slechte film gevoel’.

 

De ingreep zou anderhalf tot twee uur duren, was me gezegd. Men begon om 12.00 uur dus ik rekende op 14.00 / 14.30 uur. Tegen 14.00 uur heb ik mijn hart gevolgd en heb ik, ondanks dat Bert en ik allebei zoveel prijs stellen op onze privacy, op Facebook een hulproep geplaatst waarin ik vroeg om Bert kracht te sturen en waarin ik ook vroeg om kracht en wijsheid naar de artsen te sturen. Daar is door zoveel lieve mensen zo massaal op gereageerd, zo ongelooflijk veel krachten werden in een klap gebundeld.

Mensen werden ook zelf op allerlei manieren geraakt, men kreeg heldere inzichten, men voelde zich verbonden… . Het leek wel alsof iedereen die zich bij de energie aansloot, vanzelf en op een natuurlijke manier naar een hoger bewustzijn ging. Magisch mooi….

 

En het werd 14.30 uur, 15.00 uur, 15.30 uur, 16.00 uur…. Het duurde en het duurde maar. En alhoewel ik een ‘veilig gevoel’ over Bert had, voelde iedere seconde op een gegeven moment toch als een uur. Je gaat je toch afvragen wat er aan de hand is als het zoveel langer duurt dan in eerste instantie werd gezegd.

 

Ein-de-lijk, tegen 17.00 uur, kreeg ik te horen dat ie op de Intensive Care was aangekomen en dat ik bij hem mocht. En dan zie je je man terug, aangesloten op allerlei machines en computers.

1985

1985

 

Ik baan me een weg tussen alle infusen en draden door, ik pak zijn hand en kus hem. Hij opent zijn ogen en zegt: “Hé knapperd”. Ik zeg: “Ik heb je vast.” Hij knikt en zegt: “Dat weet ik.”

 

En dan weet ik dat ie écht zichzelf is. Het feit dat ie weet dat ik zijn ziel veranker, spreekt boekdelen voor mij: zijn hersenen en zijn bewustzijn functioneren wat dat betreft goed. Wat een enorme opluchting, hij is godzijdank nog echt zichzelf. Hij kan zelfs zijn armen en benen bewegen, ongelooflijk. De rest zien we later wel.

 

Een arts komt me vertellen dat de ingreep niet zonder slag of stoot verlopen is en dat men niet een maar meerdere bloedstolsels heeft moeten verwijderen, op verschillende plaatsen in zijn linkerhersenhelft. Ook is er een beschadiging in zijn halsslagader hersteld – die beschadiging in de halsslagader en de bloedstolsels daarvan hebben het infarct veroorzaakt, die zijn in zijn hersenen geschoten.

Uiteindelijk zijn de ingrepen met goede resultaten verlopen en nu is het afwachten op de toestand van Bert, van de schade die mogelijk zichtbaar gaat worden. De eerste tekenen zijn goed in ieder geval, meer dan we hadden mogen verwachten.

 

Ondanks dat Bert op de IC ligt en het niet gemakkelijk heeft en ondanks dat ik bij hem wil blijven, ga ik halverwege de avond naar huis, naar bed. Ik ben zo verschrikkelijk moe en op. Ik voel dat ik nu voor mezelf moet zorgen en moet gaan slapen zodat ik op de been blijf en daar luister ik naar. En ik ga met een gerust hart, want ik voel dat ik Bert ‘s ziel nog steeds veranker en aard.

 

Ik weet dat ie niet zomaar ineens alsnog zal overlijden, dat voel ik. Ik heb hem vast.

 

De dag erna mag hij ’s middags van de Intensive Care naar de Medium Care.

Na een aantal dagen Medium Care in Groningen, waar hij continu verschrikkelijke migraine heeft gehad en waar hij veel moeite had om duidelijk te communiceren met anderen, mocht hij op dinsdag terug naar Emmen. Daar kreeg hij betere medicatie en betere begeleiding waardoor hij direct begon te herstellen.

 

Vanaf het moment dat Bert terug was in Emmen, voelde ik dat ik zijn ziel stapje voor stapje, in de loop van een aantal dagen, weer los kon laten, zijn lichaam kon hem weer dragen.

 

Iedereen was diep onder de indruk van hoe ongelooflijk goed het naar omstandigheden met hem ging, na alles wat ie had meegemaakt.

 

En zoveel mensen waren geraakt, werden aangeraakt, door het herseninfarct van Bert…. En harten en krachten werden gebundeld waardoor wonderen gebeurden.

 

Natuurlijk raakte het onze familie en vrienden, maar ook de (sensitieve) Facebookvrienden waren bijzonder betrokken. Ik heb van velen gehoord dat het zoveel intense ervaringen heeft gegeven en ook hele mooie bewustwordingen.  Wow….

 

En ook de artsen en de verpleegkundigen die Bert zaterdags gezien hadden op de spoedeisende hulp, en de ambulance medewerkers, waren allemaal echt emotioneel geraakt door wat ze met Bert hadden meegemaakt. Nog toen hij in Groningen lag, waren er al een aantal op visite gekomen en anderen hadden gebeld om naar hem te informeren. Ook waren er meerdere verpleegkundigen in Emmen die in tranen aan het bed stonden. Zo bijzonder.

 

De arts die Bert op de spoedeisende hulp had behandeld, kwam gelijk de eerste avond in Emmen al langs. De neuroloog stond met de tranen in zijn ogen naar me te kijken, en hij stamelde wel drie keer: “Dat ie nog leeft…. Ongeacht in wat voor toestand hij is…. Maar dat ie nog leeft…..”. Alle dagen erna, tijdens de ronde, moest hij het iedere keer herhalen… Hij bood er op een gegeven moment zelfs zijn excuses voor aan en dat terwijl hij zelf zo’n belangrijk aandeel geleverd had… Zo ontroerend.

 

“Ongelooflijk” – dat woord hebben we in het ziekenhuis heel vaak gehoord.

 

Ik deel deze ervaring met je omdat ik altijd roep wat een fantastische kracht hoogsensitiviteit is en als je daar nog niet helemaal van overtuigd was, dan hoop ik dat je dat nu wel bent. Bovendien deel jij ook jouw diepste zielenroerselen met mij en daarom mag jij ook gerust weten dat het in mijn leven, ondanks dat ik altijd voor de volle 100% mijn hart volg, ook niet altijd rozengeur en maneschijn is. Ook ik heb geen controle over het leven, en dat is ook precies hoe het hoort. Het gaat erom dat je je kracht en je bewustzijn aanspreekt, ook als het erom spant. En dat heb ik gedaan.

 

En dan gebeuren wonderen! Bert en ik hebben er wederom een hele reeks mogen ontvangen.

 

Iedere arts die bij de ingrepen betrokken was, heeft écht het onmogelijke mogelijk gemaakt en wonderen verricht en daar zijn we hen immens dankbaar voor.

Zoveel liefdevolle mensen hebben gebeden, gemediteerd en zelfs nachten overgeslagen om al mediterend over Bert te waken. Zoveel harten zijn geraakt en zoveel krachten zijn gebundeld. Ik heb daar ook zoveel lieve berichten met ontroerende foto’s over gekregen, dat zal me voor de rest van mijn leven kracht geven. Dank je wel. X

En het Universum heeft zijn magie overvloedig gemanifesteerd.

 

Maar het had allemaal niet gekund als ik niet wakker was geworden en niet naar mijn gevoel had geluisterd. Het had allemaal niet gekund als ik zijn ziel niet had verankerd in mijn systeem en zoveel kracht over had kunnen laten stromen naar Bert, naar mijn lief.

 

Bert mocht overigens na een week het ziekenhuis verlaten. Na de eerste euforie vanwege het feit dat ie zo’n zwaar herseninfarct overleefd had en dat ‘alles het nog deed’, is wel duidelijk geworden dat er sprake is van hersenletsel en dat uit zich op allerlei mogelijke manieren. En zelfs al mogen we in onze handen knijpen met de uitkomst, er liggen desalniettemin grote uitdagingen op onze bordjes. Maar die overstijgen we nu al of die gaan we overstijgen in de toekomst, dat gaat helemaal goed komen.

 

We hebben elkaar lief, we lachen iedere dag en hebben nog steeds dezelfde langetermijndoelen. Daar hebben we alleen maar nog meer passie voor gekregen!

 

Onze kortetermijndoelen en –prioriteiten zijn even aardig opgeschud maar ook daar vinden we, met vallen en ook weer opstaan, gewoon onverstoorbaar onze weg in.

 

We zijn onszelf niet kwijtgeraakt, integendeel: we zijn alleen nog maar meer onszelf geworden.

 

Ik hoop dat jij hierdoor beseft wat een zegen hoogsensitiviteit is en dat je beseft hoe belangrijk het is dat ook jij uit gaat blinken in het luisteren naar je gevoel en in het verzorgen van jouw ‘voelsprieten’. Mocht je mijn visie op hoogsensitiviteit willen lezen, dan kan dit in een blogartikel wat ik eerder schreef: HoogSensitiviteit is een Fantastische Kracht!

 

En nu ben ik natuurlijk heel erg benieuwd.

Hoogsensitiviteit wordt zo vaak als een last of een kwaal gezien, volkomen onterecht wat mij betreft. Heb jij door jouw sensitiviteit wonderen ervaren? Wat zijn voor jou de positieve kanten van hoogsensitiviteit? Wat is voor jou de zegen ervan?

Deel het alsjeblieft met mij, ik zou het echt heel erg mooi vinden als het reactieveld onder dit blog overloopt van de positieve ervaringen. Thanx!

 

20 december 2018

 

Ik merk aan de berichten die ik krijg, dat veel mensen heel graag willen weten hoe het met Bert en met mij gaat.

Nog steeds ontmoet ik nieuwe mensen die me vertellen dat ze die eerste spannende dagen voor Bert gemediteerd en gebeden hebben, dat ze over hem gewaakt hebben, en daar zelfs nachten voor op gebleven zijn. Zijn herseninfarct in augustus 2016, heeft zoveel harten geraakt en niet alleen dat: wonderlijk genoeg heeft het voor veel mensen hun eigen groeiproces gestimuleerd, daar heb ik prachtige mails over gekregen.

Daarnaast hebben wij zo’n stortvloed aan betrokkenheid, warmte en liefde mogen ontvangen, ook van veel mensen die we niet eens persoonlijk kennen, dat heeft ons gedragen. Dat voedt ons tot op de dag van vandaag. Dank je wel daarvoor <3.

 

Vandaag vertel ik je hoe het met hem en met ons gaat. Maar ik wil ook iets delen met je, over de aanloop naar het herseninfarct toe, omdat er ook een boodschap voor jou in schuilt. Want dat herseninfarct kwam voor ons niet uit de lucht vallen…

 

Al zeker 5 jaar ervoor begon Bert heel duidelijk aan te geven dat het niet goed zat in zijn hoofd.

 

De eerste MRI werd gemaakt, er werden geen afwijkingen gevonden. Toch kreeg hij in de loop der jaren steeds meer klachten: hij begon fouten te maken die hij anders nooit zou maken, oorpijn, oorsuizen, evenwichtsproblemen, migraines.

En dat ging van kwaad tot erger, vanaf eind 2014 kon hij daardoor zelfs niet meer werken en belandde hij in de ziektewet. Onderzoeken leverden geen bruikbare informatie op en dus werd de conclusie getrokken dat hij dan depressief moest zijn, ondanks dat Bert bleef aangeven dat het in zijn hoofd niet goed zat. Maar ja, zo gaat dat in Nederland: als men niet snel een fysieke oorzaak vindt voor je fysieke probleem, dan heb je ‘dus’ een depressie.

Voor ons was het heel duidelijk er geen sprake van een depressie was maar ondertussen moest hij vanwege de ziektewet wel verplicht een behandeling ondergaan. Er werden ondertussen nog altijd meerdere scans gemaakt en andere onderzoeken gedaan, maar zonder bruikbaar resultaat. Ook de therapie leverde geen goede resultaten op, integendeel.

 

Tegelijkertijd stapelden de problemen zich op. Ik raakte mijn mantelzorger kwijt en moest zelf mantelzorger worden, eigenlijk een onmogelijke taak met mijn gezondheid. Ik moest jarenlang enorm roofbouw plegen, er was geen andere keuze…

We werden volledig afhankelijk van anderen en hadden betaalde hulp nodig om de paarden te verzorgen, de grote tuin te onderhouden en het huishouden te doen. We hadden iedere dag mensen over de vloer die ons uit de nood kwamen helpen, daar waren we uiteraard heel blij mee maar tegelijkertijd snakten we naar rust om te herstellen…. En laat ik het dan over de financiële strop die dit alles met zich mee bracht, nog maar niet hebben.

 

Bert zijn migraines namen toe, iedere dag was het raak, regelmatig vond ik hem ergens op de grond. Het putte hem mentaal, emotioneel en fysiek volledig uit. Zijn motoriek veranderde, hij kon steeds moeilijker nadenken en communiceren, zijn vakmanschap was ie helemaal kwijt. Zelfs grasmaaien kon hij niet meer en dat voor iemand die voor 3 beren sterk was.

 

Ik maakte me vreselijk zorgen, wat was er toch in hemelsnaam aan de hand, ik raakte mijn Bert helemaal kwijt…. Zou hij Alzheimer of een andere vorm van dementie hebben? Ik raakte er zo langzamerhand van overtuigd dat het zoiets moest zijn.

 

Toen ik naast hem stond in onze slaapkamer toen hij dat herseninfarct kreeg, was ik dan ook niet verbaasd, dit was haast een soort van logische volgende stap in die fysieke slooptocht die al jaren gaande was.

 

Waar wij wel heel verbaasd over zijn, is dat ie na de eerste week na zijn herseninfarct, nooit meer migraine gehad heeft. Echt niet een keer. De artsen begrijpen er ook niets van. Net zoals ze niet begrijpen dat ie het heeft kunnen overleven, en zoals ze niet begrijpen dat ie niet op zijn op zijn minst zwaar gehandicapt of als een kasplantje verder moest leven.

Het is allemaal heel wonderlijk en in dit geval mag je dat letterlijk nemen.

 

Dus op een vreemde manier is de kwaliteit van zijn leven verbeterd door het herseninfarct omdat ie niet meer te lijden heeft onder die slopende migraineaanvallen.

 

Hij kan zelfs weer grasmaaien. Echter, hij moet het echt heel erg rustig aan doen: vroeg gaan slapen, laat opstaan en een paar keer per dag een uur extra slapen. Dat is dus écht heel veel slapen….

En superbelangrijk: zoveel mogelijk prikkels vermijden: mensen, geluiden, beelden. Doet hij dat te weinig dan raken zijn hersenen direct overprikkeld, kan hij niet meer goed nadenken en communiceren, krijgt hij evenwichtsproblemen en valt zijn rechterarm uit. Zijn oordoppen en zonnebril zijn inmiddels zijn beste vrienden om prikkels buiten te houden en om zijn linkeroog te kalmeren wat blijvende schade heeft opgelopen waardoor hij daarmee een beperkt zicht heeft, alsof hij door kaartje moet kijken met een paar gaatjes erin – dat geeft heel veel belastende prikkels aan zijn hersenen…

Dit zijn slechts een paar voorbeelden, ik zou deze lijst met gemak veel langer kunnen maken. Het is voor mij bijzonder heftig om hem in dat hersenletsel te zien belanden want het is alsof zijn hersenen vastlopen, ik raak hem dan ‘kwijt’ en bovendien zie ik het herseninfarct dan weer voor me. Je zult begrijpen dat ik heel erg zuinig op hem ben.

 

Ondertussen ging de roofbouw voor mezelf noodgedwongen door… daardoor ging ook mijn eigen gezondheid steeds verder achteruit en werd ook mijn situatie zeer zorgwekkend. En zo belandde ik pakweg een half jaar na Bert zijn herseninfarct zelf op de Eerste Hart Hulp.

 

Toen waren de rollen omgedraaid en bleef Bert in het donker op de oprit achter terwijl ik in de ambulance meegenomen werd… Dat was zo bizar om mee te maken.

 

Ik had al 2 hartaandoeningen maar nu kwam er een derde bij, toch heftig.

De anderhalf jaar erna draaide het er voor mij iedere dag om dat ik niet op de Eerste Hart Hulp zou belanden, mijn hart eiste alle aandacht en energie op.

 

Mijn spierkracht werd zorgwekkend laag, bij het wassen van mijn haren moest ik pauzes inlassen omdat ik mijn armen niet zo lang omhoog kon houden, en ook mijn trommel kon ik haast niet meer dragen. Mijn stem kraakte…. En ga zo maar door… Mijn lichaam had het heel erg zwaar te verduren. Ik kwam op een megahoge dosering prednison te staan. En nog veel meer.

 

Mijn agenda liep anderhalf jaar over van de medische afspraken en er werden een aantal nieuwe aandoeningen aan mijn toch al grote collectie toegevoegd (misschien heb je de ‘over mij pagina’ al wel gelezen?). Dat had van mij uiteraard allemaal niet gehoeven maar ook dat is de som die we betaald hebben om onszelf en ons gezin te redden.

 

Gelukkig is mijn hart de laatste paar maanden stabieler en is mijn spierkracht weer wat toegenomen. Ook ben ik er na een hele lange weg in geslaagd om prednison af te bouwen, dat ging echt niet zonder slag of stoot. Maar…. nog een maand en dan kan ik er hopelijk definitief mee stoppen, dat wil ik zo enorm graag. Dat moet ook.

 

Dus er worden absoluut stappen in de goede richting gezet, ik ben er toch maar mooi in geslaagd om weer wat nieuwe vlaggetjes op mijn Mount Everest te plaatsen! Ik ben er nog niet, maar ik blijf stapjes zetten en met veel kleine stapjes kom je er uiteindelijk ook.

 

(En voor je nu misschien denkt dat ik dan een blokkade op mijn hart of hartchakra heb, of een beperkende overtuiging op dat vlak, dan kan ik je geruststellen: dat is absoluut niet het geval, mijn hart is op alle levels een enorm sterke motor en iedereen die met mij werkt, zal dat beamen.

In het nieuwe jaar zal ik een blog schrijven waarin ik vele spirituele wetten zal ontrafelen en ontkrachten, daarin zal ik ook uitleggen waarom het niet per definitie zo is dat je bij fysieke hartklachten ook een energetisch probleem op hartsniveau hebt – zo kort door de bocht zit het namelijk allemaal niet in elkaar.

Verder zal ik in dat blog ook uitleggen waarom geld absoluut geen liefde is en waarom de wet van aantrekkingskracht niet werkt. En meer. Maar dat komt, nog even geduld!)

 

Door mijn eigen gezondheidsproblemen kwam ik jammer genoeg niet meer toe aan het schrijven van blogs en nieuwsbrieven, kon ik geen webinars meer geven en was ik niet meer aanwezig op social media. Ik was voor de schermen niet zichtbaar maar achter de schermen was ik wel degelijk aan het werk met een selectief aantal cliënten.

Het heeft zo zijn voordelen dat ik niet alleen werk maar dat ik bijgestaan word door de spirits, zij tillen me op die momenten echt uit mijn beperkingen. Gelukkig maar want ik word zo blij en enthousiast van mijn werk, dat geeft me zoveel positieve energie. En mijn cliënten worden er gelukkig ook gelukkig van. Spirits blij, cliënten blij, ik blij.

 

In de tussentijd werd Bert helaas volledig arbeidsongeschikt verklaard. Dat was enerzijds een opluchting want nu zou hij eindelijk de rust gaan krijgen die hij nodig had. Maar natuurlijk is het vooral intens verdrietig. Maar het is de realiteit, hij kan simpelweg niet meer werken. We zijn enorm dankbaar voor het feit dat hij er nog is en dat ie, ondanks alle heftige beperkingen, ook nog zo enorm goed is. Vooral als je beseft dat hij het zwaarst denkbare herseninfarct heeft gehad. We genieten intens van elkaar, onze liefde heeft zich nog verder verdiept, zelfs al leek dat al niet meer te kunnen.

 

En we genieten van de kleine dingen in het leven die wederom toch heel groot(s) blijken te zijn.

 

Een paar weken na zijn herseninfarct zei Bert dat ie het niet voor niets overleefd had en dat ie meer moest gaan genieten. En dat ie terug naar Frankrijk wilde omdat ie dat daar beter kon vanwege de natuur, de ruimte, de stilte…. Hij snakte werkelijk naar minder prikkels.

En als je lief dat nodig heeft, dan breng je hem daarnaartoe. Naar het einde van de wereld, als het moet. Als je me zelfs maar een heel klein beetje kent, dan weet je dat ik niet stop tot het me lukt om dat voor elkaar te krijgen.

 

Na een zoektocht met allerlei bizarre wendingen is het ons gelukt: sinds september 2018 zijn we eigenaar van een geïsoleerd gelegen langgevelboerderij in Midden-Frankrijk en we bereiden ons voor op een leven daar, op die prachtige plek – helemaal aan het einde van een piepklein weggetje, in die magische groene cocon die me steeds maar influistert dat het hier om ‘Love, Joy & Healing’ gaat.

 

Uitzicht vanuit mijn bureau. Met de paar meter hoge stenen ‘toren’: de waterput met kraakhelder water 🙂

 

Voor Bert en mij is zeker al gebleken dat dit een goede plek is, onze paarden en honden zijn hier heel veel gelukkiger en onze gezondheid is ook al verbeterd.

 

En dat gun ik jou ook…. er is namelijk nog een huis op ons terrein en mijn droom is natuurlijk om daar familie, vrienden en cliënten een heerlijk tweede thuis te bieden – hier in deze cocon van ‘Love, Joy & Healing’. Er moeten echter eerst behoorlijk wat renovatiewerkzaamheden uitgevoerd worden voor het zover is maar niet getreurd want tot die tijd kunnen cliënten verblijven in een heerlijk vakantiehuis, slechts een paar minuten bij mij vandaan.

De eerste cliënten hebben daar al fantastische retraites gehad, het is zo geweldig om zo intensief met mensen te kunnen werken en te zien dat ze in enkele dagen tijd reuzenstappen zetten op spiritueel, persoonlijk en zakelijk vlak. Echt, ik word daar zo enorm blij van!

 

De moraal van het verhaal en de reden waarom ik dit allemaal zo uitgebreid en openhartig met je gedeeld heb?

 

Ik weet dat veel mensen intens met het leven worstelen en dat die pijn vaak verborgen blijft voor de buitenwereld. Ik hoop dat je beseft dat je niet de enige bent.

 

Verder wil ik je op het hart drukken om altijd in jezelf te blijven geloven, blijf trouw aan wat je zelf voelt en weet. Niemand kent jouw lichaam zo goed als jij zelf. Als jij voelt dat er iets niet goed zit, dan is dat zo. En blijf dan artsen zoeken tot je boven water hebt waar het mis gaat. Want voor je het weet, gaat het echt mis….

 

En ook: blijf je hart volgen, blijf nieuwe doelen stellen. Hoe je gezondheid ook is, hoe de omstandigheden ook zijn. Blijf leven! Blijf stappen zetten. Dat doen wij ook…

 

En je hart volgen, is heus niet altijd gemakkelijk… het kan zelfs zeer beangstigend zijn. Dit keer was het zelfs voor mij niet gemakkelijk om mijn hart te volgen naar Frankrijk. We waren in 2013 natuurlijk niet voor niets terug naar Nederland gekomen, we zijn toch erg kwetsbaar door onze beperkingen en het doet me verdriet dat ik niet bij mijn ouders om de hoek woon. Bovendien moet ik maar afwachten of mijn cliënten naar Frankrijk willen komen en ik ben wel hoofdkostwinner.

 

Maar spannend of niet: volg je hart want het weet echt wat het beste voor jou is. Bovendien geeft het Universum daar zijn signalen aan je door, luister ernaar en beweeg mee… daar ben je altijd het meest mee gebaat.

Daarnaast liggen de grootste groeikansen buiten je comfortzone, dus speel niet altijd op veilig.

 

En je hoeft niet roekeloos te zijn maar wees loyaal genoeg aan je hart en ziel om het pad van liefde te volgen, ook als je daarvoor uitdagingen moet overwinnen. Ik zie vaak dat mensen te gemakkelijk afhaken…

 

Wat ik je ook mee wil geven, is dat je voor de kosmos echt niet minder waard bent als je beperkingen hebt, op wat voor manier dan ook. Ieder mens heeft ten slotte zijn beperkingen. Voor de schepping ben jij een unieke ziel: een uniek, bijzonder en waardevol krachtenveld. Ieder van ons beschikt over krachten en talenten enerzijds en over onmachten anderzijds.

 

De spirits laten mij altijd zien dat het Universum daar geen oordeel over heeft en iedere ziel koestert en aanmoedigt om te leren zijn krachten aan te spreken om zo zijn onmachten te overstijgen. Daar zijn we allemaal voor hier op aarde, dat hebben we gemeen.

 

Dus gezond of ongezond, beperkt of niet-beperkt – kosmisch gezien doet het er niet zo veel toe. Dat zijn aardse normen en waarden…. en als je het over belemmerende overtuigingen wilt hebben…. De gidsen, engelen, krachtdieren en andere lichtwezens labelen mij of anderen, nooit als ziek of beperkt…. 

 

Het zijn aardse oordelen, vaak zelfs vooroordelen of pijnlijke veroordelingen. Ik kom er in de toekomst in een ander blog nog op terug om je meer te vertellen over hoe de gidsen en engelen naar ‘ziekte’ kijken, daar is nog zo ontzettend veel meer over te vertellen, daar zijn nog enorm veel spirituele misvattingen en illusies over te ontkrachten. Maar dat komt dus nog.

 

Je bent je er vast van bewust dat verhuizen een enorme groei-impuls geeft. En laat mij je verzekeren dat emigreren daar de turboversie van is. Je moet letterlijk helemaal opnieuw beginnen: terug naar de tekentafel en jezelf en je leven opnieuw vormgeven. Een ware wedergeboorte…

 

Ook ons huis mag in ere hersteld worden, net zoals wij onszelf verder mogen helen. Symbolisch, nietwaar? De basis is nog altijd goed en na al die tropenjaren is het tijd voor die wedergeboorte!

(En ik weet nu al dat het enorm confronterend zal zijn om te leren accepteren dat die renovaties nu niet meer door Bert uitgevoerd kunnen worden. Dat was echt ‘zijn ding’….. Maar ook die acceptatie zal uiteindelijk weer een helende stap voorwaarts zijn.)

 

In mijn geval betekent dat ook een wedergeboorte voor mijn bedrijf, dus daar ga ik de komende periode intensief mee aan de slag. En ik heb er zoveel zin in, echt! Het is tijd om nieuwe blogs te schrijven, nieuwe webinars te geven, nieuwe diensten aan te bieden (en oh, ik heb zulke mooie plannen om een heel uitgebreid en veelzijdig programma voor je te maken!!!), enzovoorts.

Ik ben zo blij dat die ruimte er nu eindelijk weer is, dat mijn gezondheid weer stabiel genoeg wordt….

 

Dit zal de laatste update in dit super persoonlijke blog zijn waarin ik je zo’n intieme inkijk geef in ons leven. Ons leven gaat verder, our journey continues….

 

Vanuit onze plek van “Love, Joy & Healing” stuur ik je nogmaals een innig ‘dankjewel’ van Bert en mij, voor al je liefde en support. Heb het goed!

 

Voor nu laat ik het hierbij. Ik hoop jou te inspireren door het delen van onze persoonlijke ervaringen in wat door zijn lengte inmiddels een ‘monsterblog’ is geworden. Laat je in het reactieveld hieronder weten of dat gelukt is, heb ik je geïnspireerd?

 


Jacqueline de Weerd ·

Werkt bij Zoekenderwijs
Oh, lieverd, jouw oproep op Facebook las ik op mijn vakantie in Macedonië en ik was helemaal van slag! Het raakte me diep. Het resoneerde krachtig. Ja! Laten we onze intuïtie serieus nemen. Laten we vertrouwen op onze zielskracht. Laten we ons unieke proces door het leven met overgave ondergaan. Jullie zijn helden. Love, peace, light! <3

Jolanda Linders ·

Lieve Jacqueline…. Ja! Ik ben het zo volledig en met heel mijn hart met je eens: het is de hoogste tijd om vol overgave te vertrouwen op onze intuitie, op onze zielekracht en op ons pad.
En wat ik heb sterk gevoeld dat jij niet een pas voorwaarts zette, maar minstens vijf. Jouw hartekracht was voelbaar maar ook zichtbaar met de foto’s die je me stuurde.
Dat zal ik nooit vergeten, vanuit het diepst van mijn hart: bedankt <3
Vind ik leuk · Beantwoorden · 1 · 10 november 2016 11:16 · Bewerkt

Mo van Versendaal ·

Hee Jolanda wat een ervaring en wat fijn dat je deze ´deelt´ Zo kan kunnen we ons nog meer verbinden met jouw wijsheid, kracht en door en doorzettingsvermogen Om zo te blijven geloven en en steeds meer te vertrouwen op sensitiviteit
Heb ongelooflijk veel respect voor je…je weet voorwaarts en opwaarts he!
Dag mooie vrouw

Jolanda Linders ·

Lieve Mo, dank voor je reactie en voor alle support. Ha ha… je hebt het goed onthouden: voorwaarts en opwaarts bewegen. Zeker weten! X
Vind ik leuk · Beantwoorden · 1 · 10 november 2016 11:16 · Bewerkt

Judith Versluis ·

Wat ben je bijzonder Jolanda, ik ben erg ontroerd door dit prachtige blog. Je bent voor mij één van de redenen om Facebook niet te ontpluggen. Je inspireert mij enorm! Dank voor alles tot nu toe, Je openheid en inzichten zijn een cadeau. Veel liefde,geluk en voorspoed met Bert XX

Victoria Lagerwey ·

Mooi� Heb met de geboorte van mijn zoon Jesse ook een dergelijke ervaring. Medisch gesproken hadden wij het niet gehaald. Dank zij m’n intuïtie dat er echt ingegrepen moest worden en Onze intense hartenverbinding en oervertrouwen, het WETEN dat de kracht van het licht hem zou beschermen en later mij ook I.v.m. complicaties van de keizersnee heeft ons het leven gered. Ook bij ons kwamen elke dag toen we nog in het ziekenhuis lagen (4weken) dokters even kijken en stonden dan ook vol verwondering.
Nog heel veel hartenkracht voor jullie van mij en Nico �

Jolanda Linders ·

Lieve Victoria, ik kende jouw bijzondere ervaring al en ik ben blij dat je hem hier ook deelt zodat iedereen er inspiratie, hoop en vertrouwen in kan vinden. Je bent een topper!
Vind ik leuk · Beantwoorden · 10 november 2016 11:16

Linda Thuijs-Koopmans ·

Lieve Jolanda, wat een ongelooflijk heftige ervaring voor jullie beiden. Ik ben diep onder de indruk van je verhaal en de manier waarop jij je hoogsensitiviteit en kracht hebt ingezet om jouw lief te redden. Je bent een topper, op vele fronten! Wat mooi dat je deze ingrijpende gebeurtenis wil delen om er anderen mee te helpen. Hoogsensitiviteit is een kracht en dat heb jij heel duidelijk laten zien! X

Jolanda Linders ·

Hey lieve Lin, dank voor je lieve woorden en voor je support. X
Vind ik niet meer leuk · Beantwoorden · 1 · 10 november 2016 11:17

Henny van Geel-Sitters ·

Wat een verhaal, ook heel veel voor ons herkenbaar. zoals jij weet hebben ook wij een heftig jaar achter de rug, er is veel “anders ” sommige dingen zijn blijvend beschadigd maar wij hebben er ook veel voor terug gekregen, nog meer SAMEN. wij wensen jullie toe veel warme en liefdevolle CHI, energie en kracht. veel liefs Henny en Jan. Sung Tao.

Jolanda Linders ·

Lieve Henny en Jan, ik denk vaak aan je en stuur je nog altijd kracht. Je bent een bron van inspiratie voor ons. Veel liefs, knuffel!
Vind ik leuk · Beantwoorden · 10 november 2016 11:18

Sabine Dingemans ·

wauw wat een indrukwekkend! verhaal. en prachtig dat jij zijn ziel kon aarden. geniet nog lang van elkaar.

Margriet Darwinkel ·

Wat super mooi om te lezen hoe jullie elkaar niet verloren zijn maar juist meer verbonden. Hoe zo iets heftigs nog meer verbondenheid ka geven. Diep geraakt en heel inspirerend!

Ank Mourits ·

Uit je verhaal komt er zo veel naar voren; je diepe liefde richting je man, je diep gewortelde vertrouwen in je hoogsensitiviteit en je vermogen om daar op het juiste moment gehoor aan te geven. Ontroerend en hoopgevend tegelijk. Wens jullie beiden alle kracht, liefde en hoop voor de nu nog komende (onzekere) spannende tijd.

Marloes Buchholtz ·

LIeve Jolanda, ik ben diep geraak en deel mijn hart met jullie. Ik was een aantal maanden uit de lucht, heb dit alles gemist. Je bent wel meerdere keren door mijn gedachten geschoten, waarbij ik me afvroeg hoe het met je zou gaan, dus was er mogelijk toch een teken voor mij waar ik niet op reageerde, zo zie je maar, excuus daarvoor. Ik zal “nog” beter gaan luisteren. Ik wens jullie veel liefde en kracht, en ja, zeker weten dat onze hoogsensitiviteit levens kan redden, en jij bent een meester in het mensen bewust maken van hun krachten. Liefs Marloes

Jolanda Linders ·

Lieve Marloes, geen excuses nodig hoor. Fijn dat je er nu bent, dank je wel voor je lieve reactie. X
Vind ik leuk · Beantwoorden · 10 november 2016 11:21

Andrea Ploeg-Datema

Poehhh Jolanda. Ik had dit al een tijdje in mijn mailbox staan en kon het op mijn mobiel niet lezen, maar voelde ook, dat ik het niet moest wegwerpen en nog moest gaan lezen op de laptop. Wat een verhaal. Ik heb het met kippenvel en een brok in mijn keel gelezen. Hoe mooi kan zoiets zijn, dat het universum zo werkt. Zelf heb ik 26 jaar geleden ook iets meegemaakt. Ik woonde net een half jaar samen met nu mijn man. Het was 2 april. Wij woonden in het dorp bij mijn ouders. Ik twijfelde die maandagochtend om even naar hun toe te gaan. Mijn ouders hadden een schoenmakerij in Groningen en mijn vadeMeer bekijken

Jolanda Linders ·

Dank je wel voor je lieve reactie en voor het zo openhartig delen van jouw ervaringen Andrea. Ik kan me zo goed voorstellen dat het opnieuw heftig voor je was om er naar terug te gaan toen je dit bericht schreef. Mijn hart gaat naar je uit en naar je vader, je moeder, je zus, zwager en alle andere betrokkenen. Wat fijn dat je weet dat je vader vaak bij je is…. Ontroerend om te lezen Andrea, nogmaals dank voor het delen. Heb het goed! X
Vind ik leuk · Beantwoorden · 1 · 15 november 2016 18:08

Sonja Van de Rijt ·

Lieve Jolanda, ik ben er stil van…ik heb je verhaal een paar keer gelezen en het gaf me tranen van ontroering en herkenning. Zoals je weet, heeft Bert ook een speciaal plekje in mijn hart en ben blij en dankbaar dat hij hier “bij ons” mocht blijven. En de uitdagingen kunnen jullie samen aan, omdat jullie basis rocksteady is.

Ook mooi, dat je deelt, dat een leven hier in het aardse niet uit rozengeur en manenschijn bestaat en sommige situaties overkomen je en kan je niet voorzien, dat zou ook niet te behappen zijn. Het gaat er inderdaad om hoe gebruik je je hoogsensitiviteit als het erop aaMeer bekijken

Jolanda Linders ·

Lieve Sonja, wat kun jij een en ander toch mooi verwoorden en wat heb je toch een oog – en een hart – voor details, voor de nuances. Een waar kenmerk van hoogsensitiviteit.
En ja, laten we die ‘waarom’vraag lekker laten voor wat ie is en gewoon handelen naar wat ons hart ons ingeeft. Precies zoals ik weet dat jij al lang doet.
Dank voor je lieve reactie Sonja! X
Vind ik leuk · Beantwoorden · 21 november 2016 21:24
Over de schrijver
Jolanda Linders is BewustzijnsMentor voor hoogsensitieve, ambitieuze mensen, zij werkt vooral met leidinggevenden en ondernemers. Zij leert je hoe je het beste uit alle lagen van jouw bewustzijn kunt halen. Zo krijg je antwoord op levensvragen, heel je je hart en ga je gehoor geven aan de missie waarmee jij (als ziel) naar de aarde bent gekomen. Daarvoor put zij uit haar ervaringen als regressietherapeut, specialist gidsencontact, sjamaan en ondernemer. Sinds 1996 heeft zij meer dan 2000 mensen geleerd om met hun gids te communiceren en zo van hoogsensitiviteit, bewustzijn en authenticiteit hun grootste kracht te maken. Haar hart barst uit elkaar van vreugde als zij ziet hoe haar cliënten zichzelf, hun uitdagingen en zelfs hun beperkingen overstijgen. Iedereen naar een hoger en liefdevoller bewustzijn, dat is haar persoonlijke missie.

Door

Dees

op 6 November 2016

ik schrok me rot toen ik je oproep las en stond meteen in reikistand. Ik was zó rustig en zeker dat dit deel van jullie reis goed zou komen dat ik mijn Reiki meteen door kon laten stromen naar the time after. Dáár ging mijn aandacht toen al naar toe. Mijn plaats voelt aan als krachtig, maar onderaan de ladder. Het is jullie ladder; het zijn jullie treden en moeite en moed. ik help met anderen mee de ladder recht te houden. Hoogsensitief zíjn Is een gave; er mee kunnen omgaan is het grootste geschenk aan de kosmos en jullie zelf.

Door

Jolanda Linders

op 7 November 2016

Lieve Dees, dank voor je reactie. Bert en ik boffen met zulke 'wijze grootmoeders' als jij aan onze zijde. X

Door

SUUS posthoorn van solingen

op 6 November 2016

Lieve jolanda wat een indrukwekkend verhaal. Ook mede door jouw beleving Kan ik je zeggen dat ik mijn hoog- sensitiviteit tegenwoordig als een cadeau Kan ervaren en er niet langer bang van ben. Jij en Bert veel wijsheid en liefde toegewenst door

Door

Jolanda Linders

op 7 November 2016

Hi Suus, wat fijn dat jij jouw hoogsensitiviteit ook als een cadeau ervaart en dat je je angst ervoor hebt geheeld. Super! Dank je wel voor je reactie!

Door

Saskia BUIJS

op 6 November 2016

Kippevel ! Veel sterkte nog!

Door

Jessica

op 7 November 2016

Jeetje Jolanda! Wat een bijzonder en aangrijpend verhaal. Jouw onwankelbare vertrouwen heeft altijd, heel veel indruk op mij gemaakt. En dat doet het nu weer. Ik wens jou en Bert heel veel kracht toe in de aankomende periode. Ik zal aan jullie denken en zoveel kracht en liefde jullie kant op sturen als ik maar kan. Dank je wel voor je verhaal en deze mail. Heel veel liefs aan jou en Bert van mij. Jessica van Vlimmeren

Door

Jolanda Linders

op 7 November 2016

Hey lieve Jessica, wat een lieve reactie. Dank je wel dat je aan ons blijft denken en kracht blijft sturen. X

Door

Linda Peelen

op 7 November 2016

Lieve Jolanda, wat een kracht heb jij in je! Ontzettend inspirerend om te lezen. Ik wens en zend jullie heel veel liefde en gezondheid. Hele dikke knuffels Linda PS: en ja ik zie mijn gevoeligheid gelukkig ook als kracht, al is het soms een uitdaging omarm ik mezelf en ben ik blij dat ik deze gevoeligheid heb waarmee ik vele ouders en kinderen mag begeleiden op hun pad.

Door

Jolanda Linders

op 7 November 2016

Dank je wel voor je lieve reactie Linda, dat doet me goed. Dank voor alle positieve energie die je ons (en anderen!) stuurt. En heel veel succes met jouw mooie werk, goed dat er mensen zoals jij zijn! X

Door

M

op 7 November 2016

Wow... ik ben er stil van. Wat heftig, maar ook bijzonder. Ik vond het een hele mooie boodschap die erachter schuil gaat en die je zo helder weet over te brengen met een heel persoonlijk verhaal. Dankjewel! Mijn intuitie, zoals ik het dan noem, heeft gesignaleerd dat onze pasgeboren baby in nood was (terwijl hij gewoon leek te slapen). Hij was al goedgekeurd door de kinderarts en iedereen was al weggegaan. Door mijn noodroep is hij op tijd naar de high care gebracht en heeft zuurstof gekregen en medicatie. De longblaasjes bleken niet open. Hij heeft er niks aan overgehouden gelukkig! Heel veel sterkte en energie de komende tijd en geniet van elk moment!

Door

Jolanda Linders

op 8 November 2016

Wow... ik ben er ook stil van Melanie, wat een bijzondere ervaring deel je hier met mij en met ons. Wat ben ik blij dat jij naar je (moeder)gevoel hebt geluisterd en dat je je niet door je hoofd hebt laten sussen... dat laatste gebeurt helaas maar al te vaak. Gelukkig bij jou niet, super! Dank voor je lieve woorden!

Door

Evert Jan

op 8 November 2016

Lieve Jolanda, Wat ben ik diep ontroerd na het lezen van je blog en bewonder je openheid en kracht. Het feit dat hoogsensitiviteit een kracht is die wonderen kan verrichten heb jij onderstreept. Uit eigen ervaring weet ik dat met name op kritieke momenten in het leven je de grote kracht van sensiviteit ervaart. Het is dan alsof je boven jezelf uitstijgt en krachten ervaart waar je eerder geen weet van had, heel wonderlijk. Negeer nooit de kracht van sensitiviteit. Ik vind het hartverwarmend om al die mooie reacties onderaan dit blog te lezen. Ik weet dat het jou en Bert veel kracht geeft. Hopelijk dat mijn bijdrage hieraan dit ook doet. Ik blijf aan jullie denken, jullie kunnen op mij rekenen! Evert Jan

Door

Jolanda Linders

op 8 November 2016

Lieve Evert Jan, dank je wel voor je inspirerende reactie. En dank je wel voor je niet aflatende steun, hartverwarmend hoe jij die steeds aan ons geeft.

Door

Fleur Hajdú

op 9 November 2016

Lieve Jolanda, Wat een heftige gebeurtenissen hebben jullie meegemaakt en wat een emoties! Ik ben er helemaal door ontroerd! Knap ook, dat jij over alles zo open kunt vertellen en je zo goed staande houdt! Het leven lijkt vaak zo vanzelfsprekend, maar telkens blijkt het dan toch weer zo fragiel! Zelf denk ik wat hooggevoeligheid betreft vaak Carpe diem! (Pluk de dag!) en probeer ik zoveel mogelijk te handelen ik naar wat ik nú voel, want je weet tenslotte nooit wat er nog op je pad komt of welke kansen je nog krijgt........of misschien juist niet? Heel veel geluk, liefde en sterkte gewenst, voor jou en Bert! En een voorspoedig herstel natuurlijk! Dikke knuffel, Fleur

Door

Jolanda Linders

op 9 November 2016

Dank voor je lieve reactie Fleur. En ik ben het helemaal met je eens: pluk de dag!

Door

Caren

op 22 December 2018

Ik ben blij dat het jullie goed gaat. Ik ben jarenlang chronisch vermoeid geweest. De reguliere geneeskunde kon niets vinden. Ik heb me meerdere keren laten testen en ben 10 jaar lang door blijven zoeken, tot ik uiteindelijk antwoord kreeg in het alternatieve circuit. Je 'weet' het zelf wel. Alle antwoorden zitten in jou. Nu in Frankrijk, prachtig daar. Ik wil ook emigreren! Ik weet al waarheen en ook een vaag idee van wat ik wil gaan doen. Maar ik heb nog niet de kracht. Succes.

Door

Jolanda Linders

op 22 December 2018

Beste Caren, ik hoop en wens dat ook jij de kracht vindt om jouw hart te volgen, soms moeten we geduldig zijn en tevreden zijn met kleine stappen want ook dan komen we er uiteindelijk wel. Heb het goed!

Door

Hanneke

op 23 December 2018

Lieve Jolanda. Kwetsbaarheid en Kracht. Een prima combinatie natuurlijk, en wat een reis hebben jullie daarmee gemaakt zeg. Ik kreeg zoveel kippenvel over mijn lichaam toen ik je verhaal las dat ik het idee krijg om maar eens naar mijn eigen kwetsbaarheid en kracht te kijken. Straks. Eerst jou vertellen dat ik zó blij voor je ben dat je dit hebt meegemaakt met Bert samen. Hoevéél meer kracht blijk jij te hebben, hoevéél meer kan de Natuur je helen nu je op deze plek woont. Wat zijn we oneindig mooie mensen op een oneindig mooie reis. Ik hoop dat we lang mogen genieten van elkaar hier, Bert en jij daar, ik hier, niet ver van elkaar. Dikke zoen en warme groet!

Door

Jolanda Linders

op 23 December 2018

Lieve Hanneke, wat een lief bericht en wat ontzettend leuk om van je te horen. Zo mooi dat onze wegen blijven kruisen, ik herinner me nog heel goed dat je voor de eerste sessie bij me kwam en dat je aan een van de eerste cursussen deelnam die ik gegeven heb, misschien zelfs wel de allereerste.... het zal ergens in 1997 geweest zijn, aan de keukentafel bij mij thuis. En dan schrijf je me nu zo'n wijs en liefdevol bericht, dank je wel. Ik hoop en wens dat het goed met je gaat. Dikke zoen met een hartengroet terug! Liefs, Jolanda

Door

Fleur

op 23 December 2018

Hoi Jolanda! Wat fijn om na zo'n lange stilte weer wat van je te horen! Ik heb vaak aan je gedacht en me afgevraagd hoe het nu met jouw en Bert was...Wat fijn dat jullie zo' n superplek hebben gevonden, de foto op je blog spreekt boekdelen hoor! Wauw! En ook een geweldige timing wat mij betreft, want het is een goed maar ook heftig jaar geweest en ik moet echt even opladen...En daar kan ik jouw hulp altijd heel goed bij gebruiken! Dank je voor je openhartige verhaal met al die zo herkenbare 'aardse strubbels', en voor de prachtige meditatie natuurlijk, daar ga ik weer enorm van genieten! Heel veel liefs 😘

Door

Jolanda Linders

op 24 December 2018

Hi Fleur, dank voor je lieve reactie. Ik ga graag mijn best weer voor jou en iedereen doen, dus weet dat je van harte welkom bent. Je gaat meer van me horen, ik verheug me er nu al op! En dan hoop en wens ik voor jou dat je weer vlot op krachten zult komen. Heel veel liefs, Jolanda

Reactie plaatsen